رهاسازی حق آبه قانونی زیست محیطی را جدی بگیریم

اندکی دورتر و بالادست سد «لیرو» در منطقه بزنوید (بخش بشارت) در مرز غربی جغرافیایی فریدونشهر و الیگودرز، سد آبی-برقی رودبار، اگر چه مزیت آن تولید انرژی پاک می باشد، اما بر سر راه آب رودخانه یلان (وهرگان-گوه) فریدونشهر و آب رودخانه های کاکلستان، قلیان و …. لرستان به طرف روستای حیران از توابع فریدونشهر حدود ۴۰ کیلومتر مسیر U   شکل رودخانه رودبار بین ونیزان و حیران را قطع می نماید که در صورت عدم رهاسازی حق آبه زیست محیطی پس از سد رودبار و در پی آن تغییر اقلیم و برهم خوردن نظم هیدرولوژیکی طبیعت، جنگلهای انبوه و ارزشمند منطقه و پوشش گیاهی مراتع ونیزان و … دچار آسیب جدی و تخریب های بی بازگشت خواهند شد!

از سوی دیگر احداث جاده کارشناسی نشده و سلیقه ای از روستای کیش به روستای حیران آن هم به موازات ساحل رودخانه باعث تخریب هر چه بیشتر محل و رانش زمین در شیب های تند و دسترسی آسان به ذخایر جنگلی و رودخانه ای و بروز مشکلات برای جامعه محلی را سبب می شود!

با تاکید به این نکته که داشتن جاده اصولی و فنی و امکان دسترسی به دیگر نقاط از حقوق ابتدایی افراد از جمله مردمان روستای مذکور می باشد.

پس بررسی همه جانبه و کسب نظر کارشناسان منابع طبیعی و محیط زیست و راه و شهرسازی برای انجام کار اصولی با کمترین تخریب و بیشترین بهره وری و توسعه پایدار ضرورتی  اجتناب ناپذیر می باشد.

ن- تواضع

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

شما می‌توانید از این دستورات HTML استفاده کنید: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>

WP-SpamFree by Pole Position Marketing